Zij kijkt me schichtig aan. Hij gelooft niet dat het anders kan. Maar toch willen ze het gaan proberen.

Ik ontmoet hen in hun woning. Een gezellige rijtjeswoning waarbij de woonkamer helemaal op hun lijf geschreven is. Heerlijk als de woning laat zien wie er wonen, geen showroom, maar een thuis gevuld met dingen die voor hen echt belangrijk zijn. Ze wonen er met hun twee pubers en een aantal huisdieren. Toch voelt het niet meer als thuis, zegt hij. We zijn de draad kwijt. Het huis is altijd rommelig, vooral boven en op zolder puilt het uit. Het lukt ons niet om het op orde te krijgen. Ze zijn er beide hartstikke moe van. De eeuwige rommel heeft effect op de relatie en op het gezin.

Als ik aan het eind van het gesprek vraag of ze het met me zien zitten, geeft zij voorzichtig aan dat ze het wel wil proberen. Hij twijfelt of er echt iets kan veranderen, maar ziet geen andere weg dan hulp van buiten. Samen komen ze er niet meer uit.

Ze vindt het nog spannend en is angstig, zegt ze. Ze is bang dat het niet meer goed gaat komen. En ze vindt het spannend om een vreemde toe te laten in hun huis. Die op plekken komt die ze liever verstopt houdt voor een ander. Er rust een taboe op rommel in huis of een ongeorganiseerd huishouden, wat ervoor zorgt dat de veroorzaker(s) van de rommel vaak rond loopt met een gevoel van schaamte.

Schaamte is niet meer dan dat wat jij ervaart en waar jij mee worstelt er niet mag zijn. Alsof dat deel van jou er niet mag zijn. Om over die schaamte heen te komen, is het nodig kwetsbaar te durven zijn. Kwetsbaar over wat jij denkt, voelt en gelooft. Als je dat kunt delen met anderen, kun je rust gaan ervaren. Zelfs als de ander het niet met je eens is of je niet lijkt te begrijpen. Het helpt natuurlijk wel als je begint bij die ander waar je wel steun en begrip van verwacht.

Ik ben nu al ontzettend trots op dit gezin dat durft te zeggen dat ze niet perfect zijn en dat ook niet willen worden. Maar die wel weer grip op hun huis, huishouden en hun leven willen krijgen. Trots op het gezin dat de eerste stap naar kwetsbaar zijn heeft genomen.

Zij kijkt me schichtig aan. Hij gelooft niet dat het anders kan. Maar toch willen ze het gaan proberen.

Ik ontmoet hen in hun woning. Een gezellige rijtjeswoning waarbij de woonkamer helemaal op hun lijf geschreven is. Heerlijk als de woning laat zien wie er wonen, geen showroom, maar een thuis gevuld met dingen die voor hen echt belangrijk zijn. Ze wonen er met hun twee pubers en een aantal huisdieren. Toch voelt het niet meer als thuis, zegt hij. We zijn de draad kwijt. Het huis is altijd rommelig, vooral boven en op zolder puilt het uit. Het lukt ons niet om het op orde te krijgen. Ze zijn er beide hartstikke moe van. De eeuwige rommel heeft effect op de relatie en op het gezin.

Als ik aan het eind van het gesprek vraag of ze het met me zien zitten, geeft zij voorzichtig aan dat ze het wel wil proberen. Hij twijfelt of er echt iets kan veranderen, maar ziet geen andere weg dan hulp van buiten. Samen komen ze er niet meer uit.

Ze vindt het nog spannend en is angstig, zegt ze. Ze is bang dat het niet meer goed gaat komen. En ze vindt het spannend om een vreemde toe te laten in hun huis. Die op plekken komt die ze liever verstopt houdt voor een ander. Er rust een taboe op rommel in huis of een ongeorganiseerd huishouden, wat ervoor zorgt dat de veroorzaker(s) van de rommel vaak rond loopt met een gevoel van schaamte.

Schaamte is niet meer dan dat wat jij ervaart en waar jij mee worstelt er niet mag zijn. Alsof dat deel van jou er niet mag zijn. Om over die schaamte heen te komen, is het nodig kwetsbaar te durven zijn. Kwetsbaar over wat jij denkt, voelt en gelooft. Als je dat kunt delen met anderen, kun je rust gaan ervaren. Zelfs als de ander het niet met je eens is of je niet lijkt te begrijpen. Het helpt natuurlijk wel als je begint bij die ander waar je wel steun en begrip van verwacht.

Ik ben nu al ontzettend trots op dit gezin dat durft te zeggen dat ze niet perfect zijn en dat ook niet willen worden. Maar die wel weer grip op hun huis, huishouden en hun leven willen krijgen. Trots op het gezin dat de eerste stap naar kwetsbaar zijn heeft genomen.