Toen hij een gat in de deur had geslagen vond hij het genoeg

We kijken elkaar aan, hij klinkt joviaal, maar ik zie de emotie in zijn ogen. Hij wil praten en wel nu! We pakken snel een broodje van het buffet en gaan naar buiten om een wandeling te maken.

Hij vertelt me dat hij twee dagen geleden thuis kwam en zo boos was dat hij een gat in een binnendeur heeft geslagen. Hij vertelt over de fout die hij die dag tijdens zijn werk gemaakt had. Hij was daarop aangesproken door zijn baas. Enkele collega’s hadden ook gehoord dat hij een fout had gemaakt. Iedereen wist het! Hij had de rest van die dag al zijn emoties opgekropt en toen hij eindelijk thuis kwam, moest het eruit. En daar was de deur.

Zijn kaken staan strak en zijn ademhaling gaat gejaagd. Hij voelt bijna letterlijk een knoop in zijn maag zegt hij en heeft moeite met rustig lopen. Ik stel voor om eerst naar de spanning in zijn lijf te kijken. Hij voelt dat hij zijn kaken op elkaar drukt en druk in zijn middenrif.

Om de spanning los te kunnen laten, doen we een aantal ademhalingsoefeningen. Samen op ons bankje in een mager zonnetje. Als hij vrij en rustig kan ademen, neem hij nog een diepe ademhaling. De spanning is uit zijn lijf.

Ik vraag hem hoe hij zijn emoties normaal gesproken uit. Hij geeft aan dat hij dat nooit doet. Hij vindt dat niet nodig. Hij wil leidinggevende worden bij dit bedrijf en hij wil niet dat zijn baas denkt dat hij een watje is. Hij verstopt daarom zijn gevoel.

Als we doorpraten komt hij erachter dat hij nooit zijn gevoelens heeft laten zien, net als zijn vader. “M’n vader zei altijd dat tranen voor vrouwen zijn, echte mannen zeuren niet en werken hard”. Hij beseft dat hij het anders wil dan hij altijd geleerd heeft en dat hij daar enorm mee worstelt, al heel erg lang. Dit besef zorgt ervoor dat hij gaat huilen. Na een tijd zegt hij…”eindelijk, dat moest er al heel lang uit”.

Ik vertel hem wat ik van thuis uit meegekregen heb en hoe dat mijn gedrag en gedachten heeft beïnvloed en nog regelmatig doet. Maar ook hoe ouders vanuit hun beste bedoeling en alle liefde mij op wilde laten groeien. Daar ga ik tenminste wel vanuit. Hij glimlacht en zegt dat hij het zijn vader inderdaad niet kwalijk kan nemen. Hem is misschien wel hetzelfde verteld toen hij klein was. Terwijl we verder wandelen beginnen steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats te vallen, zegt hij. Hij wil niet die leidinggevende worden waarbij zijn mensen niet open en eerlijk durven te zijn, alleen omdat hij niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Hij wil het anders gaan doen.

Hij wil zich open en vrij leren bewegen. Uiten wat hij voelt en anderen daarmee ook de ruimte geven om zich te kunnen uiten bij hem. Nu hij weet waar hij zijn spanning opbouwt in zijn kan hij spannende situaties sneller herkennen bij zichzelf. Zijn lijf laat het immers overduidelijk merken. Bij een spannende situatie zal hij nu sneller de link van het gevoel in zijn lijf naar zijn gedrag kunnen maken. Hij zal hierdoor steeds sneller in kunnen grijpen als hij oud gedrag laat zien.

Hij wil nog een keer met de ademhaling oefenen, zodat hij die thuis of op zijn werk kan doen…voor als hij in zo’n situatie terecht komt zegt hij. En we weten beide zeker…die situaties gaan er komen.

Toen hij een gat in de deur had geslagen vond hij het genoeg

We kijken elkaar aan, hij klinkt joviaal, maar ik zie de emotie in zijn ogen. Hij wil praten en wel nu! We pakken snel een broodje van het buffet en gaan naar buiten om een wandeling te maken.

Hij vertelt me dat hij twee dagen geleden thuis kwam en zo boos was dat hij een gat in een binnendeur heeft geslagen. Hij vertelt over de fout die hij die dag tijdens zijn werk gemaakt had. Hij was daarop aangesproken door zijn baas. Enkele collega’s hadden ook gehoord dat hij een fout had gemaakt. Iedereen wist het! Hij had de rest van die dag al zijn emoties opgekropt en toen hij eindelijk thuis kwam, moest het eruit. En daar was de deur.

Zijn kaken staan strak en zijn ademhaling gaat gejaagd. Hij voelt bijna letterlijk een knoop in zijn maag zegt hij en heeft moeite met rustig lopen. Ik stel voor om eerst naar de spanning in zijn lijf te kijken. Hij voelt dat hij zijn kaken op elkaar drukt en druk in zijn middenrif.

Om de spanning los te kunnen laten, doen we een aantal ademhalingsoefeningen. Samen op ons bankje in een mager zonnetje. Als hij vrij en rustig kan ademen, neem hij nog een diepe ademhaling. De spanning is uit zijn lijf.

Ik vraag hem hoe hij zijn emoties normaal gesproken uit. Hij geeft aan dat hij dat nooit doet. Hij vindt dat niet nodig. Hij wil leidinggevende worden bij dit bedrijf en hij wil niet dat zijn baas denkt dat hij een watje is. Hij verstopt daarom zijn gevoel.

Als we doorpraten komt hij erachter dat hij nooit zijn gevoelens heeft laten zien, net als zijn vader. “M’n vader zei altijd dat tranen voor vrouwen zijn, echte mannen zeuren niet en werken hard”. Hij beseft dat hij het anders wil dan hij altijd geleerd heeft en dat hij daar enorm mee worstelt, al heel erg lang. Dit besef zorgt ervoor dat hij gaat huilen. Na een tijd zegt hij…”eindelijk, dat moest er al heel lang uit”.

Ik vertel hem wat ik van thuis uit meegekregen heb en hoe dat mijn gedrag en gedachten heeft beïnvloed en nog regelmatig doet. Maar ook hoe ouders vanuit hun beste bedoeling en alle liefde mij op wilde laten groeien. Daar ga ik tenminste wel vanuit. Hij glimlacht en zegt dat hij het zijn vader inderdaad niet kwalijk kan nemen. Hem is misschien wel hetzelfde verteld toen hij klein was. Terwijl we verder wandelen beginnen steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats te vallen, zegt hij. Hij wil niet die leidinggevende worden waarbij zijn mensen niet open en eerlijk durven te zijn, alleen omdat hij niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Hij wil het anders gaan doen.

Hij wil zich open en vrij leren bewegen. Uiten wat hij voelt en anderen daarmee ook de ruimte geven om zich te kunnen uiten bij hem. Nu hij weet waar hij zijn spanning opbouwt in zijn kan hij spannende situaties sneller herkennen bij zichzelf. Zijn lijf laat het immers overduidelijk merken. Bij een spannende situatie zal hij nu sneller de link van het gevoel in zijn lijf naar zijn gedrag kunnen maken. Hij zal hierdoor steeds sneller in kunnen grijpen als hij oud gedrag laat zien.

Hij wil nog een keer met de ademhaling oefenen, zodat hij die thuis of op zijn werk kan doen…voor als hij in zo’n situatie terecht komt zegt hij. En we weten beide zeker…die situaties gaan er komen.